powiew świeżości

Istnieje w polskiej muzyce popularnej taki podgatunek, który można by określić mianem "wyjącego worka" i w worek ten wrzucane są kolejne odkrycia roku/miesiąca/tygodnia, a charakterystyczne dla ich utworów jest to, że są nie do rozróżnienia. Można by się pokusić o spiskową teorię, że za produkcją muzyczną każdej takiej pani stoi ten sam psychodeliczny menedżment, który zamiast słuchać uszami wciąga nosem i zapętlony w jednej nucie sprzedaje ją wciąż i wciąż i wciąż, w przekonaniu, że nikt się nie kapnie. O ile pogodzona jestem z faktem, że zwyczajowo kolejna polska "wokalistka" już przy pierwszym wydanym singlu trafia do wora, o tyle ciężej jest mi zrozumieć jak można dać się do niego wrzucić mając na karku parę krzyżyków kariery i kilka całkiem porządnych piosenek popowych. Przyznam, że nie mogę zrozumieć co takiego wydarzyło się w umyśle Natalii Kukulskiej, że nagrała tak smętne gówno, którego nie powstydziłaby się raczej Gosia Andrzejewicz czy Natalia Lesz (chociaż ja osobiście o autorstwo podejrzewałam początkowo Kasię Cerekwicką). Przecież było już tak miło, współpraca z Planem B która nieco odświeżyła jej repertuar, czy nawet projekt Comix, to coś w czym przynajmniej rozpoznać można Kukulską. Powtarzając za moimi przyjaciółmi z południa - "Ale nie bo po co..."
Dlatego też cieszy podwójnie gdy w gęstniejącej stęchliźnie pojawi się nagle powiew świeżości, a jeśli powiewy takie są dwa, to trzeba się modlić, bo może zwiastuje to zmianę klimatu...

Pierwsza dotarła do mych uszu Brodka, zupełnie niechcący natknęłam się na relację z jej występu na OWF i po wykonaniu "Grandy" na album czekałam jak na szpilkach. Przyznam, że Brodka moją faworytką nie była nigdy. Przejawiała podskórnie jakąś muzyczną niebanalność, jednak rzadko szło to w parze z jej twórczością. Dzięki temu jednak przy pierwszych odsłuchach nie przeżyłam szoku, a raczej wewnętrzne poczucie spełnienia, że oto dokonuje się długo oczekiwane przepoczwarzenie młodej artystki. Z przyjemnością słuchałam jak Brodka bawi się śpiewaniem, tonacją, miesza ludowość z wysmakowanym obliczem popu i elektroniką. Unosiłam się nad chodnikiem gdy w słuchawkach odtwarzała mi się jej gra w klasy słowami, o międzyludzkich emocjach. Ta mała dziewczyna pokazała swoim starszym i większym koleżankom, że można... Tylko czy któraś w ogóle to zauważy?

Później była Maria. Nie słuchałam jej od dwóch lat, odkąd to skatowałam się jej drugim albumem "Maria Awaria" do obrzydzenia. Pomyślałam jednak co mi szkodzi - Najmniejszy Koncert Świata, okładka wydała mi się zachęcająca, zwłaszcza, że na witrynie kioskowej czyli już tak zupełnie, że mogę zakupić ją do biletu ztm. Jednak gdy się pojawiła w moim domu - zwlekałam. Po przeczytaniu (świetnego) obszernego wywiadu, który z Marysią Peszek dla Wyborczej przeprowadził Tomasz Kwaśniewski, byłam przekonana że autentyzmu nie będzie. No bo jak ma być skoro Marysia jawnie się odżegnuje od stylistyki "goło i wesoło w pióropuszu"? Jakże się myliłam. Peszek miała mnie już w pierwsze dziesięć sekund od wciśnięcia trójkącika play na moim dvd. I choć cały czas próbowałam być nieufna, z każdym kolejnym wykonaniem wsysała mnie w swój świat coraz bardziej. Po pierwsze - nowe, świeże aranżacje powaliły mnie na kolana (czemu nie wydadzą tego w audio?). Po drugie - zachowanie Marii Awarii przeplatające się z Miasto Manią, cały czas trafiające we mnie swoim (o dziwo) realizmem - albo Peszek świetnie udaje albo jednak wierzy w swoje kreacje. Po trzecie - pięć rekwizytów na krzyż, a ona robi spektakl - zrzucając, zakładając, rozdając, zjadając, wszystko zgrywa w tak spójną całość, że Lady Gaga z całym swoim objazdowym cyrkiem, mogłaby się od niej uczyć występów scenicznych.

Krótko mówiąc, dzięki Ci Panie, że w tym ciepłym muzycznym bagienku, znalazły się przynajmniej dwie orędowniczki inteligentnej artystycznej formy i nuty, dzięki którym można spać spokojnie, że jeszcze Polska nie zginęła.